Wat een deceptie! Maandag ging er een dikke, vette streep door de marathon van Tokio. Natuurlijk kwam het niet als een grote verrassing: vorige week eindigde ik mijn blog nog door te zeggen dat ik er helemaal klaar voor was, maar dat alleen het corona-virus nog roet in het eten zou kunnen gooien. Toch heb ik steeds goede hoop gehouden dat het door zou gaan, maar helaas…

In het weekend leek er nog niks aan de hand en liep ik mijn laatste, lange duurloop. Dat ging echt lekker! Vol vertrouwen begon ik aan de nieuwe week, maar nog voordat ik maandagochtend naar mijn werk ging kwam het eerste bericht al binnen. De New York Times bracht als eerste het nieuws dat de marathon niet door zou gaan, bron: Reuters. Niet de minste krant en ook een betrouwbare bron. “Het zal toch niet?”, dacht ik nog. Ik ging meteen verder zoeken, maar omdat ik verder helemaal niks kon vinden, bleef ik hoop houden. Waar rook is, is vuur, zo bleek enkele uren later. Meerdere sites brachten het nieuws naar buiten en in de loop van de middag kreeg ook ik de officiële bericht via de mail: de marathon is afgelast, we gaan niet naar Japan.

Het gevoel dat me toen bekroop van een grote leegte. In één klap was mijn grote doel waar ik zo lang naartoe geleefd had weg. Geen boosheid, maar verslagenheid teleurstelling, één grote anticlimax. Laat voorop staan dat ik het besluit van de organisatie helemaal begrijp. Het is heel heftig wat er allemaal gaande is rondom het Coronavirus en we moeten er alles aan doen om verspreiding te voorkomen. Laten we hopen dat dit besluit daaraan bij zal dragen en dat er ook snel een medicijn gevonden wordt. Bovendien hebben we met ons gezin ruim 10.000 euro ingezameld voor KiKa. Ongelofelijk veel geld voor een ontzettend goed doel. Dat is veel belangrijker dan welke marathon dan ook.

Hoe nu verder? De afgelopen twee dagen heb ik echt nodig gehad om alles even te laten bezinken en de eerste klap te verwerken. Vanuit de organisatie krijg ik ergens in de komende dagen nog te horen hoe het nu verder gaat. Krijg ik volgend jaar een nieuwe kans? Ik weet het nog niet. Gelukkig kan ik heel goed relativeren en inmiddels kan ik alles ook weer in het juiste perspectief zien. Voor dit jaar had ik drie grote doelen voor ogen: de marathon van Tokio, de 1/4 triathlon van Rosmalen en de marathon van Berlijn. Nu de eerste weg valt, zou ik eerder kunnen gaan trainen voor mijn eerste triathlon, wat ik ook echt een grote uitdaging vind. Maar dat is pas in juni en ik wil toch nu al iets om handen hebben. Ik voel het ook aan alles in mijn lichaam: dat is gewoon klaar voor een marathon!

Van alle kanten krijg ik opties aangedragen voor de komende tijd, zowel in binnen- als buitenland. Superlief al die mensen die meeleven en meedenken. Na alles op een rijtje gezet te hebben en dingen weggestreept te hebben, zijn er twee opties overgebleven: de marathon van Rotterdam en de Two Rivers marathon.

De eerste optie kreeg ik aangereikt van Mari, een bevriende Bossche hardloper én blogger. Hij kan zelf vanwege een blessure helaas niet starten in Rotterdam en toen hij hoorde dat Tokio was afgelast, bood mij spontaan zijn startbewijs aan mij aan. Supertof natuurlijk! Rotterdam zou voor mij de 3e keer worden en is natuurlijk een van de grootste evenementen in Nederland. Voordeel hier is dat ik de race ken, dat alles onderweg goed geregeld is (drankposten e.d.) en dat de sfeer geweldig is. Bovendien is het een officiële wedstrijd met tijdsregistratie. Nadeel is dat het pas over anderhalve maand is, terwijl ik er nu eigenlijk al helemaal klaar voor ben.

De andere optie is totaal anders. Enkele weken terug werd de Two Rivers marathon in Zaltbommel afgelast vanwege de storm. Ik zou daar de halve marathon lopen, als voorbereiding op Tokio. Dat ging dus niet door. De organisatie geeft nu iedere loper de kans om alsnog een medaille te verdienen, mits je zelf de route gelopen hebt voor eind maart. Vorig jaar liep ik de hele marathon daar en daardoor weet ik dat het een prachtige route is. Voordeel is dat ik zelf kan bepalen wanneer ik wil gaan, dat het in de buurt is en dat het op de prachtige route lekker rustig zal zijn. Nadeel is dat er onderweg niks geregeld is en ik dus alles zelf mee moet nemen.

Op dit moment ben ik er nog niet helemaal uit. Ik neig naar Rotterdam, maar er zijn nog een paar dingen die ik uit wil zoeken. Kan ik het startnummer bijvoorbeeld nog op mijn naam zetten en is de verwachte eindtijd (startwave) nog aan te passen? Kan ik een plek regelen in de buurt van start-finish waar ik me om kan kleden, zoals ik in 2016 en 2017 ook had? En ook niet geheel onbelangrijk: wat past het beste in de agenda van ons gezin?

Voor nu zet ik even een pas op de plaats. Komend weekend is het carnaval hier in Brabant en dan gaan wij met ons gezin even een paar dagen er tussenuit. Dat was toch al het plan zo vlak voor vertrek naar Tokio, maar dit weekend krijgt nu een heel andere lading. Ik kijk er nu ook veel meer naar uit dan ik al deed. Even volledige rust en alle tijd om alles goed op een rijtje te zetten. Na het weekend zal ik dan een besluit nemen: Rotterdam, Two Rivers of komt er heel misschien nog wel iets heel anders op mijn pad?

David