Een van de mooiste hardloopevenementen van Nederland is in mijn ogen de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. Goed georganiseerd, een en al gezelligheid, veel publiek en een mooie route. In 2016 liep ik de 7H voor het eerst en pas dit jaar kwam het vervolg.

Dit jaar stapten we met een leuke groep op de trein in Rosmalen: Björn, Mark, Erik en ook Patrick, met wie ik in 2016 samen in Nijmegen liep. Een mooi stel bij elkaar, ieder met zijn eigen doel voor deze dag. Voor mij was dat na mijn PR’s op de halve en de 10k natuurlijk nu weer de jacht op een nieuw PR. Drie jaar eerder liep ik 1:07:15, nog steeds officieel mijn snelste tijd op de 15k. Waarschijnlijk had ik de afgelopen jaren echt al wel sneller kunnen lopen, maar een wedstrijd van deze afstand loop ik eigenlijk nooit. Daarom moest het vandaag gaan gebeuren. Om eerlijk te zijn was de vraag voor mij niet of het zou gaan lukken, maar hoeveel tijd ik sneller zou gaan zijn? Overtuigd van mijn kunnen had ik ingeschreven op 1:05, maar stiekem hoopte ik op meer…

Na even warm te zijn gebleven in een café in de buurt van het startgebied, was het voor Mark, Erik en mij tijd om ons klaar te gaan maken. We zaten allemaal in andere parkeergarages (de kleedruimtes in Nijmegen, echt supergoed georganiseerd!) dus had ik even wat tijd voor mezelf. Het was fris, maar ik ging zeker in een korte broek lopen. Verder natuurlijk mijn KiKa-shirt met daaronder een shirt van Craft. En sleeves voor mijn armen. Die moesten me in ieder geval in het startvak warm houden, daarna zou ik wel zien. Over mijn schoenen had ik lang getwijfeld: mijn Adidas Ultraboost die ik normaal alleen voor de langere afstanden gebruik of mijn New Balance Fuelcells waar ik juist bij de kortere afstanden snel op ben? 15km valt er eigenlijk een beetje tussenin, maar vanwege de snelheid koos ik voor de Fuelcells. Achteraf bleek dat een verkeerde keuze, maar daarover later meer. Eenmaal aangekleed zocht ik Mark en Erik weer op en samen liepen we naar ons startvak, wat gelukkig wel hetzelfde voor ons was. Zo konden we het tijdens het wachten nog even gezellig hebben, voordat ieder zijn eigen race zou gaan lopen.

In de drukte van het startvak was Erik iets verder naar voren gegaan, maar Mark en ik startten tegelijk. Direct na de start liep ik echter van hem weg. Dat was ook logisch, want mijn doel voor vandaag was een stuk scherper dan dat van hem. De eerste kilometers waren nog vrij vlak en gingen erg gemakkelijk. Ik liep hier ruim onder de 4:00 per km, dus prima. Maar ik wist dat de heuvels zo zouden komen, dus ik besloot mijn krachten wat beter te doseren. Kilometers 3 en 4 gingen in iets boven de 4:00 en nog steeds voelde ik me sterk. Nu zouden de heuvels gaan komen!

Mijn tussentijden gingen inderdaad direct omhoog, nog net onder de 4:30. De klimmetjes waren pittig, maar in de dalingen maakte ik veel goed. De meeste last had ik van de drukte op het parcours en dan met name de vele langzamere lopers die zich toch in hadden geschreven voor een snel vak. Veel inhalen dus, wat niet altijd even makkelijk ging. Dat kostte ook veel energie, maar nog steeds ging alles naar wens.

Tot kilometer 10 ging alles goed en in die kilometer kon ik zelfs weer versneller naar rond de 4:00 per km. Maar op dat moment begon ik last van mijn linkervoet te krijgen, of beter gezegd de kleine tenen van die voet. Sinds een aantal jaren heb ik last van platvoeten, waarschijnlijk door het vele hardlopen, waardoor de doorbloeding in mijn voeten tijdens het lopen niet altijd even goed is. Met speciale zooltjes is het probleem gelukkig nagenoeg opgelost, al moet ik er dan nog op letten dat ik mijn veters niet te strak strik. Vreemd genoeg had ik beide vandaag goed gedaan: zooltjes in de schoenen en veters niet te strak. Waarom kreeg ik dan toch last? Een derde oorzaak kan zijn doordat de demping niet goed is en ik teveel harde klappen op moet vangen. Dat was het! Vooral door de dalingen landde ik meer op mijn achtervoet dan ik gewend ben, waardoor de klap harder is. Met de Ultraboosts zou ik daar minder last van hebben gehad vanwege de betere demping, maar ik had zoals eerder gezegd voor de Fuelcells gekozen. Niet goed over nagedacht, wijze les voor de volgende keer. Nu kon ik daar niets aan veranderen dus had ik twee opties: stoppen en schoen even uitdoen, of doorgaan en de pijn verbijten. Ik probeerde het laatste, ik was immers al ver over de helft.

In kilometer 11 verloor ik de meeste tijd. Erik zei vooraf al dat dit het zwaarste stuk zou zijn, maar ik denk dat de oorzaak bij mij meer lag aan de schoenen. Die kilometer liep ik gewoon niet lekker. Ik was wat gefrustreerd, probeer mijn looppas was te veranderen, het ging in ieder geval niet soepel. Gelukkig lukte het me om een knop om te zetten. Waarschijnlijk kwam dat door een fijn moment bij een waterpost. Daar deelden ze speciale drinkwaterballetjes uit (een nieuwe stap qua verduurzaming), maar helaas greep ik mis. Daardoor moest ik nog snel proberen een bekertje water te pakken, maar ook dat mislukte. Ik dreigde dus zonder een paar slokken water de laatste kilometers in te moeten. Gelukkig was er een andere loper die mij gezien had en me een bekertje water aangaf. Supertof, erg sociaal. Door het water, maar vooral door dit mooie gebaar, kreeg ik weer meer energie en lukte het me om weer in een fijn ritme te komen.

De laatste kilometers ging weer wat meer omlaag ik het lukte me om langzaam weer in de buurt van de 4:00 per kilometer te komen. Vooraf had ik stiekem gedroomd van een tijd rond de 1:02, maar uiteindelijk bleek dat niet meer haalbaar en finishte ik in een mooie tijd van 1:03:21. Een nieuw PR, ook nog ruim onder de 1:05, dus missie geslaagd!

Een paar minuten na mij finishte Erik en weer een paar minuten daarna Mark, die het ook zwaar had gehad (knieklachten). Omdat we snel afkoelden, liepen we (inmiddels met medailles) snel terug richting de parkeergarages om wat warmere en droge kleren aan te doen. Met zijn drieën gingen we daarna weer terug naar het café waar we voor de race ook geweest waren, om daar op Björn en Patrick te wachten. Ook zij hadden hun doel van vandaag gehaald en waren (ruim) onder de 1:15 gefinisht. Zo was het dus voor ons allemaal een succesvolle dag geworden.

Na wat te hebben gegeten en gedronken, liepen we weer terug naar het station voor de trein terug naar station Rosmalen. Onderweg werden alweer plannen gemaakt voor een nieuw gezamenlijk doel. De halve van Egmond aan Zee was voor Mark en Erik nog een twijfelgeval, maar op zondag 29 maart 2020 staan we allemaal aan de start bij de Zandvoort Circuitrun. Daar kijk ik nu al naar uit!

David