Onder het mom van “als je er dan toch bent…” liep ik dit weekend op de vroege zondagochtend een rondje door de Limburgse heuvels rondom Valkenburg. Hoe dat zo kwam, zal ik je vertellen.

Minimaal één keer per jaar gaan Carla en ik samen met onze beste vrienden Björn & Esther uit eten voor onze verjaardagen. Geen cadeautjes meer, maar lekker een avondje weg zonder de kinderen. Dit jaar is echter een speciaal jaar, want zowel Carla als Björn worden veertig. Omdat wij vinden dat het leven gevierd moet worden, konden we deze mijlpaal niet onopgemerkt voorbij laten gaan: een weekendje weg. Valkenburg moest het worden en dus daalden wij op zaterdagochtend af naar het zuiden voor een weekendje terrasjes pikken, rodelen, wandelen, shoppen en lekker eten en drinken. Natuurlijk hoorde daar ook een escaperoom bij, een traditie die we vorig jaar gestart zijn. Te gast bij Mystery House Valkenburg wisten we de kamer van de Zodiac Letter binnen het uur te verlaten, waarmee onze 100% score nog steeds intact blijft. De dag vloog om.

escaperoom
Escaperoom gehaald met nog 1:15 over!

Natuurlijk had ik zoals altijd mijn hardloopschoenen ingepakt met het plan om op zondagochtend een rondje te gaan lopen. In de vroege ochtend, nog voordat alle anderen wakker zouden zijn. Of dat zou gaan lukken betwijfelde ik, want de afgelopen weken had ik al vaker het plan om vroeg in de ochtend te gaan lopen, maar steeds kon ik me er niet toe zetten om daadwerkelijk uit bed te komen. Ik weet dat als ik eenmaal ga lopen, het me een fijn en voldaan gevoel bezorgd, maar op de een of andere manier zat ik in een verkeerd ritme. Een ritme dat doorbroken moest worden.

En zeg nou zelf: hoe vaak krijg je als Brabander de kans om in de stilte van de zondagochtend de Cauberg te beklimmen? Ik niet zo vaak, dus dit keer lukte het me wel om uit bed te komen. Terwijl Carla nog heerlijk lag te slapen trok ik rond half 8 mijn hardloopschoenen aan en ging naar beneden. Na een kort praatje met hotelbaas en zijn vrouw die ook al vroeg uit de veren waren (“Wat ben jij er vroeg bij. Gelukkig is het minder koud dan gisteren. Loop ze!”) liep ik al vlug door de straten van Valkenburg op weg naar de voet van de Cauberg.  Daar was ik sneller dan gedacht, dus een goede warming-up zat er niet in. Ik begon aan de beklimming, want na de Mont Ventoux in juni (daarover in een later blog meer) zou dit toch een makkie moeten zijn? Helaas viel dat vies tegen, waarmee het belang van een goede warming-up (zeker in deze koude maanden) weer werd aangetoond. Gelukkig is de Cauberg niet zo hoog dus vrij snel kwam ik boos en kan ik weer op adem komen. Het uitzicht net na de top maakte ook veel goed.

20181021_075421
Uitzicht op de top van de Cauberg

Nu kon ik gaan afdalen en rustig mijn route verder uitstippelen. Die ging langs voor mij kleine, onbekende dorpjes als Vilt en Stibbe, waar iedereen nog heerlijk lag te slapen of net wakker werd. Ondanks dat ik koude bovenbenen had (jazeker, korte broek!) genoot ik met volle teugen. De lucht was ijl en vol zuurstof, omstandigheden waarin graag loop, zeker als je onverwachte dingen tegenkomt zoals het verkeersbord hieronder. Helaas zag ik geen overstekende dassen, maar dat maakte de pret er niet minder om.

20181021_081448
Vreemde verkeersborden in Limburg

Vlak voordat ik de bebouwde kom van Valkenburg weer binnen zou komen besloot ik de verharde weg te verlaten en een mountainbikeroute te nemen, dwars door de heuvels en bossen. Dat deze route direct flink omhoog ging had ik niet in de gaten, dus ik moest even vol aan de bak. Al snel kwam ik op bekend terrein bij de Wilheminatoren, naast de rodelbaan waar we ons gisteren nog prima vermaakt hadden. Van hieruit was het nog maar een klein stukje terug naar het hotel.

20181021_082544
De Wilhelminatoren van Valkenburg in de vroege ochtend

Binnen zo’n 45 minuten had ik zo’n 7,5 kilometer afgelegd, heuvel of en heuvel af, dwars door dorpjes en bossen. Het voelde even alsof ik door een andere wereld gezweefd was. Helemaal niet moe, maar juist vol energie kwam ik terug bij het hotel waar ik Carla wakker maakte en snel onder de douche spong. Nu wist ik weer waarom hardlopen in de vroege ochtend zo lekker is. De dag moest nog beginnen, maar ik was er al helemaal klaar voor!

David