De marathon van Rotterdam wordt ook wel #demooiste genoemd. Vanwege de route langs vele Rotterdamse highlights, vanwege de geweldige organisatie, vanwege de enorme grote hoeveelheid hardlopers die een weekend lang op de been zijn en vanwege het ware volksfeest dat jaarlijks losbarst op de zondag. Maar voor mij zal Rotterdam altijd bijzonder zijn omdat het in 2016 mijn allereerste marathon was, eentje waarvan je elke kilometer nog haarfijn kunt herinneren. Dit jaar was de 40e editie en liep in voor de 3e keer in Rotterdam. En ook dit was een editie om nooit meer te vergeten!

Slechts vier weken na Berlijn stond op 24 oktober Rotterdam dus op de planning. Een startbewijs dat ik in 2020 heb gekregen van Mari Durieux omdat Tokio niet doorging. Om die teleurstelling te verzachten kreeg ik zijn startbewijs, toen nog niet wetende dat de binnen korte tijd de hele wereld meer dan een jaar op slot zou gaan. Anderhalf jaar later heb ik dat startbewijs nog steeds en ga ik er ook zeker gebruik van maken. Niet zoals altijd in april, maar in oktober. Een jubileumeditie waar ik zonder verwachtingen naartoe kon werken. Wat kon ik ook anders: een toptijd zou zo kort na Berlijn niet realistisch zijn. Bovendien heb ik daar enorm afgezien en zou mijn lichaam nog volop in herstel zijn. Aan de andere kant ging de 1/2 van Eindhoven twee weken eerder wel erg gemakkelijk, dus wat zou dat dan betekenen? Voor mezelf had ik allang besloten het van de vorm van de dag af te laten hangen. Zonder verwachtingen starten, lekker gaan lopen en gewoon maar zien hoe het zou gaan.

Zoals altijd ging ik ook dit jaar al op vrijdag mijn startbewijs ophalen in Rotterdam. Waar ik de vorige edities er samen met Carla een dagje uit van maakte, ging ik dit keer alleen. Carla moest werken en ik ben vrij op vrijdag, dus ik had alle tijd. Met de auto en metro was ik in een handomdraai in Rotterdam. Het was nog vroeg en overal was men druk bezig met opbouwen. Ik liep door de binnenstad langs alle plekken waar ik zondag ook zou moeten zijn: de omkleedgelegenheid, de tassenafgifte op het Schouwburgplein, de Coolsingel waar de finish zou zijn en de Erasmusbrug waar we zondag zouden starten. Daarna was het tijd om langs de Expo te gaan. Ik vind het altijd geweldig om op zo’n Expo rond te lopen, sfeer te proeven. Iedereen die daar rondloopt is net als ik gek van hardlopen en is zich aan het voorbereiden op wat komen gaat. Er is ook altijd van alles te zien en ontdekken, van de nieuwste hardloopschoenen tot de meeste gekke smaken energierepen. Naast het ophalen van mijn startbewijs, ging ik dit keer ook om kennis te maken met de mensen van HOKA. Eerder kreeg ik in al eens schoenen van hen als steun bij mijn acties voor KiKa en schreef ik een review over de HOKA Carbon X2, inmiddels echt mijn favoriete schoen. Sindsdien is het contact met HOKA gebleven en had ik een uitnodiging gekregen om zondag na de marathon op de afterparty te komen. Maar voordat het zover was eerst even in ‘real-life’ kennismaken. Daar hoorde natuurlijk ook een foto bij, in dit geval met Lisa Stolp, Field Experience Representative van HOKA Benelux. Een tof shirt rijker ging ik een paar uurtjes later weer terug naar Brabant, met nog meer zin in zondag dan ik al had!

Zondag 24 oktober, raceday! Om 7 uur zat ik al in de auto naar Rotterdam. Terwijl ik de stad binnenreed, waren vele vrijwilligers al druk bezig met alles klaarzetten. Het lukte me om op tijd bij metrostation Slinge te zijn, voordat allerlei wegen afgezet werden voor de marathon. Met de metro was ik in een kwartiertje in het centrum en zocht ik de kleedgelegenheid. Het zou een zonnige dag worden, maar nu was het buiten nog erg fris dus was ik blij dat ik warm binnen kon zitten. Ik raakte aan de praat met een andere KiKa-loper en iemand met dezelfde schoenen als ik. Van deze laatste persoon kreeg ik een stuk plastic om me buiten tot de start nog warm te houden, iets waar ik zelf dus niet over nagedacht had. Een klein uurtje voor de start liep ik naar het Schouwburgplein om mijn tas af te geven om vervolgens rustig richting de start aan de voet van de Erasmusbrug te wandelen. Onderweg kwam ik nog wat bekenden tegen, maakte ik een praatje en kwam ik uiteindelijk mooi op tijd bij startwave 1.

In het startvak was de sfeer goed. Ik koppelde mijn Aftershokz met mijn telefoon en zette mijn horloge vast aan. Tot mijn frustratie duurde het erg lang voordat de GPS gevonden werd. Waarschijnlijk hielden de hoge gebouwen het signaal deels tegen, waardoor het langer duurde. Terwijl ik wat aan klooien was hoorde ik dat Lee Towers zijn You’ll never walk alone al inzette, traditie in Rotterdam. Gelukkig vond mijn horloge net op tijd de GPS, maar een startvakselfie zat er helaas niet meer in. Het was tijd om te gaan!

Zoals gezegd ging ik weg zonder verwachtingen, zonder echt plan. De vorm van de dag zou bepalen wat ik zou doen. Wat ik in ieder geval zeker wilde voorkomen, was dat ik te snel zou starten, mijn grootste valkuil. Ik wilde in de eerste kilometers in ieder geval boven de 4.30 gaan lopen. Ik begon vrij lekker en inderdaad gingen de eerste drie kilometers in 4:37, 4:34 en 4:35. Dat ging dus goed en eigenlijk gewoon heel erg makkelijk. Vlak voordat we bij stadion De Kuip kwamen, werd ik ingehaald door de pacegroep van 3:10. Zij liepen net iets sneller dan ik, maar aangezien het zo makkelijk ging besloot ik aan te haken. Bij deze pacegroep lopen zou betekenen dat ik misschien wel wat sneller zou gaan dan gepland, maar tegelijkertijd hoefde ik niet steeds om mijn horloge te kijken voor het tempo. Bij de groep blijven was alles dat ik moest doen. In mijn gedachten vormde zich toch een plan. Als ik in ieder geval tot halverwege bij deze groep kon blijven, zou ik een mooie marge op kunnen bouwen richting het einde. Daarna zou ik de groep dan laten gaan om in mijn eigen tempo te finishen in 3:20, misschien zelf wel richting de 3:15. Als alles goed zou gaan…

Mijn plan lukte vrij goed en elke kilometer tikte lekker weg gemiddeld net onder de 4:30. Halverwege de marathon liep ik nog steeds bij de groep en voelden mijn benen nog prima. Dit ging goed, veel beter dan in Berlijn. Ik besloot om zo lang mogelijk bij de groep te blijven. In ieder geval zolang als mijn benen echt goed voelden. Dat lukte nog een paar kilometers, tot ongeveer 25 km. Toen merkte ik dat ik een klein gaatje moest laten tot de groep. Tot de Erasmusbrug bleef ik een beetje aan een denkbeeldig elastiek hangen bij de groep. Ik zag ze enkele tientallen meters voor me lopen, maar het lukte me niet meer om dichterbij te komen. Na 27 km liepen we de Erasmusbrug weer op en besloot ik de groep definitief te laten gaan. Het was nog 15 km, het zwaarste stuk, en ik moest er nu gewoon alles aan doen om zelf een lekker ritme te vinden. Tot 35 km lukte het me nog vrij aardig om tussen 4:40 en 4:50 te blijven lopen. Op de weg richting het Kralingse Bos zag ik in tegenovergestelde richting de snelste lopers alweer richting finish gaan. Anders dan voorgaande keren zat ik daar dus helemaal niet zo ver achter en dat gaf me een goed gevoel. Het werd nu wel steeds zwaarder en de spieren in mijn linkerbovenbeen en rechterkuit begonnen het steeds minder leuk te vinden. Maar het tempo bleef goed. Ik rekende snel uit dat ik nog een mooie marge had tot 3:15. Had ik dat nou goed? Zat ik echt op schema voor die grens van 3:15, die ik zo graag zou willen halen? Ja, en het enige dat ik moest blijven doen was mijn kilometers onder de 5 minuten blijven lopen. Het was nu echt hard werken en veel drinken, maar het zou me gaan lukken!

Toen ik na 40 km het Kralingse Bos achter me kon laten en weer richting centrum ging, wist ik dat het me ging lukken. De laatste kilometers waren geweldig. Zoveel publiek, zoveel enthousiasme, de speciale cheerzone van HOKA, ik had het echt het gevoel dat ik richting de finish vloog. Time to fly, zoals ze bij HOKA zeggen. Met nog een versnelling van 4:33 in de laatste kilometer kwam ik uiteindelijk over de streep in 3 uur, 14 minuten en 21 seconden. Een dikke sub3.15, wat was ik hier blij mee!!! Blij dat ik er was en trots op mijn resultaat nam ik mijn medaille in ontvangst en liep ik rustig terug naar het Schouwburgplein.

Rustig water drinken, een banaan eten en zoals altijd even bellen met Carla en de kinderen. Daarna liep ik rustig richting Annabel, het poppodium cq. restaurant de afterparty van HOKA zou zijn, time to celebrate! Het was daar nog rustig (logische, de meeste runners waren nog onderweg) en het was leuk om de bekende gezichten van vrijdag weer te zien. Ik ontmoette Björn Koreman, een van de beste marathonlopers van ons land en met hem raakte ik in een heel tof gesprek over ambities, publieke beeldvorming, Doubdle en zelfs over snelle auto’s. Totdat ik ineens heel duizelig en misselijk werd. Ik pakte wat te drinken, liep even naar buiten voor wat frisse lucht, maar het nare gevoel bleef. Was dit de tol die ik moest betalen voor de inspanning van vandaag? Of had ik gewoon te weinig of te laat gegeten en gedronken? Hoe dan ook was het nu verstandig om rustig naar huis. Eigenlijk veel te vroeg want de afterparty was gewoon te leuk om te verlaten, maar luisteren naar mijn lichaam was nu het belangrijkste. Nadat ik iedereen bedankt had liep ik rustig naar het station, waar ik nog even op een bankje in de zon ging zitten, voordat ik de metro terug naar Slinge pakte. Bij mijn auto aangekomen was de duizeligheid in ieder geval verdwenen, zodat ik veilig terug naar Brabant kon rijden.

Nu ik dit schrijf is het alweer donderdag en zijn de dus weer een aantal dagen verder. De misselijkheid is ruim een dag gebleven, maar daarna gelukkig verdwenen. Wel heb ik nog steeds last van flinke spierpijn. Veel meer in Berlijn, wat ook logisch is. Twee marathons in een maand, waarvan de tweede nog een stuk sneller dan de eerste, dat moet je natuurlijk wel voelen. En dat is ook niet erg. Ik kijk vooral met een ontzettend goed gevoel terug op afgelopen weekend. Het was echt een feest in Rotterdam en dat ik daar dan een PR zou lopen, had ik nooit durven dromen. Ik heb nu alweer zin in de volgende editie. Gelukkig hoeven we daar geen jaar op te wachten, want op 10 april is het alweer zo ver. Hopelijk dan weer voor team HOKA en waarschijnlijk gaan er dan een paar bekenden met me mee. Ik heb er nu al zin in! Maar eerst volgende maand nog de speciale Run for KiKa Marathon op Texel.

David